‘Uit den ouden doosch’: dit liedje schreef ik in mijn theateracademietijd, iets meer dan tien jaar geleden. Ik heb het, uitgedost als weegschaal (en door een medestudent en goede vriend begeleid op de piano) uitgevoerd. Melodie: ‘Le whisky de papa’ – Frida Boccara
Ballade van de weegschaal
Het leven van een weegschaal
is niet makkelijk te dragen
nooit krijg ik eens een compliment
er is altijd iets te klagen
De waarheid spreken is mijn taak
‘t is een schande te verzaken
dus geef ik ze het volle pond
mij zul je nooit zien staken
Refrein
Kilo – pondje – ons
Als ik de waarheid spreek
al is het nog zo’n koe
dan is het huis te klein
Hij eet bergen friet bij zijn ontbijt
en zuipt zich elke avond klem
dan volgt hij snel een wonderkuur
maar oh, wat is het zuur
want ja dan plots staat hij er weer
kijkt ongelovig op mij neer
ik speld hem niets op de mouw
dat is wel wat hij wou
Refrein
Daar is zij weer licht als ‘n veer
kijkt hoopvol op mijn teller neer
dan sprint ze snel naar de wc (overgeefgeluid; pianist: Gaat het?)
Als ze terugkomt wil ze me
nog altijd niet geloven
ze jankt, vloekt schopt me bont en blauw
‘t is weer niet wat ze wou
Refrein
Ik raak soms wat gedeprimeerd
niemand die mij echt waardeert
ach was ik maar een leugenaar
dan was het niet zo zwaar
De ‘horrorwinter’ die voor dit seizoen voorspeld was, blijft tot nu toe uit. De slee staat ongebruikt in de schuur en we hoeven ook geen nieuwe schaatsen te kopen voor Bonkje. Nee, dan vorig jaar…
Horrorwinter in de Lage Landen
De eerste dag van het nieuwe jaar ziet er hoopvol uit. Het miezert licht en de laatste sneeuw- en ijsresten zijn teruggebracht tot kleine eilandjes. Misschien kan ik maandag eindelijk weer naar mijn werk zonder het gevoel te hebben dat ik – die nog nooit op wintersport is geweest – eerst over een zwarte piste moet skieën om er te komen. Misschien kan ik eindelijk weer eens op een normaal tijdstip arriveren. Vooropgesteld natuurlijk dat ik mezelf en mijn vouwfiets in één van die veel te korte treinstelletjes van de NS – hoezo, winterklaar*? – heb weten te persen.
* Op de website van de NS was eind 2010 te lezen: ‘…als het écht hevig winterweer wordt brengt NS haar klanten toch netjes thuis.’
Horrorwinter in de Lage Landen (demoversie)
Met grote letters staat het boven de deuren:You are about to leave The Southern Station. Zodra ik naar buiten stap, schuiven de deuren achter me geruisloos dicht. Iets in me zegt me dat ik hier niet zomaar meer binnen kan komen. Ik kijk nog één keer naar de verlichte winkeltjes achter me. Dan draai ik me om en stap ik op mijn Folding Bike (standard issue).
De zone tussen The Southern Station en The Building (a.k.a. Work) is een soort niemandsland waar de woorden zout en sneeuwschuiver niets betekenen en sneeuw en ijs vrij spel hebben. Vertwijfeld vraag ik me af waarom ik niet wat meer punten heb geïnvesteerd in agility en dexterity – een charmeoffensief gaat me hier echt niet helpen. Ook mijn uitrusting is niet fantastisch, maar ik zal het er mee moeten doen. Langzaam glibber en glij ik vooruit. Links en rechts word ik gepasseerd door fanatiekelingen op Carrier Bikes die een snelheidsbonus krijgen bij vorst. De minipassagiers in de CB’s, gehuld in skipakken en snowboots, wijzen naar me met hun dikke gehandschoende vingertjes en hun schelle gelach klinkt nog lang na in mijn oren.
Ik probeer me te concentreren op het parcours voor me. Om de zoveel tijd moet ik kiezen via welk van de vele sporen ik mijn weg vervolg. Het is niet te voorspellen welke verrassingen er diep in de sporen verborgen kunnen liggen. Ik zou me moeten verheugen over de afstand die ik inmiddels al heb overbrugd, maar tussentijds saven is er niet bij en in mijn hoofd klinkt er een onheilspellende melodie die langzaam in volume toeneemt. De straatlantaarns beginnen te flikkeren en plotseling vlieg ik door de lucht. De tijd lijkt te vertragen en vanuit mijn ooghoeken zie ik nog net de ijzige blik van een 23Fahrenheiter die zich terugtrekt in zijn hinderlaag, klaar voor de volgende prooi. Dan raak ik de straat – of wat daar voor door moet gaan. Ik haal diep adem en beweeg mijn armen, benen, handen, voeten. Op een paar flinke blauwe plekken na doet alles het nog: niets waarvoor ik een medkit nodig heb. Gelukkig maar, want toen ik bij de Trainstation de kans had er één te kopen, heb ik het niet gedaan. Nee, ik wilde mijn schamele startersverzameling LL-credits liever bewaren zodat ik er op een later moment misschien een heel handige tool voor zou kunnen kopen.
Ik krabbel overeind, raap mijn Folding Bike op, buig ‘m recht en schuifel verder. Maar om nu te zeggen dat ik me te voet veel zekerder voel dan op mijn FB, nee. Geen IceStars onder mijn lelijke beginnersschoeisel. Bovendien haal ik het op deze manier nooit binnen de tijdlimiet. Dus stap ik met een diepe zucht toch maar weer op.
De experience points die ik heb verdiend als ik eindelijk The Building bereikt heb, doen me de moed in de schoenen zakken. Op deze manier ben ik nog dagen bezig voor ik me een beetje fatsoenlijk kan wapenen tegen de barre omstandigheden. Misschien moet ik, als het me ooit nog lukt terug te komen, toch maar meedoen met één van de vele groupquests waarvoor op The Soutern Station werd geadverteerd. ‘Try to fight your way into the 18:34 pm-train‘ bijvoorbeeld (Bonus-XP als het je lukt je FB ook nog mee te nemen).
In de winter tel ik altijd af naar het moment waarop de dagen weer gaan lengen. Naar het moment waarop je niet langer ’s ochtends in het donker vertrekt en ’s avonds in het donker weer thuiskomt. Maar soms kan ik die donkere winterdagen plotseling wel waarderen. Bijvoorbeeld als mijn peuterdochter me door haar ogen mee laat kijken naar de wereld.
Donkuh buite
Ja het is nog donker buiten. Kijk, je kunt de maan nog zien. En een ster.
Maan! Maan!
Zon! Tieguig! Maan! Maan!
Ja, je kunt de maan ook nog steeds zien.
Dan gaan we de bocht om.
Maan zoeke! Maan kwijt!
Kan je de maan niet meer vinden?
Maan kwijt, jámmuh, mama!
Tijdens het avondeten kan het gesprek over van alles gaan.
‘Geloven jullie in God?’
‘Nee, ik geloof niet in God.’
‘Oh, ik wel. En geloven jullie in die knal?’
‘De oerknal bedoel je? Ja, daar geloof ik wel in.’
‘Geloven jullie dat echt?!’ – Bonkje kijkt ons vol ongeloof aan en zegt dan stellig: ‘nou, daar geloof ik dus ècht niet in!’
Behalve God kan ook een zekere heiligverklaarde bisschop uit Myra nog steeds op een rotsvast geloof rekenen. Vorig jaar vroegen we ons al wel eens af hoe lang dat geloof nog stand zou houden, maar zodra Bonkje ergens vraagtekens bij plaatste, wist ze er meteen wel weer een plausibele verklaring voor te bedenken. En soms is de bewijslast van buitenaf ook wel heel sterk – bijvoorbeeld als je Sinterklaas met eigen ogen jouw naam in zijn nieuwe grote boek ziet schrijven:
En Bloem?
Bloem kijkt mee naar de man met de baard (‘Dat is Sinterklaas’, zegt Bonkje) en naar de pieten die allemaal mooie gekleurde mutsen hebben. Het duurt wel een beetje lang (Sssst! zegt Bonkje). Maar dan mag ze net als Bonkje haar schoen voor de tuindeur zetten. En, terwijl ze net als Bonkje van haar ene been op het andere probeert te wippen (zo hoort dat blijkbaar), zingt ze liedjes met haar. Het is helemaal niet erg als ze een liedje niet kent, want dan luistert ze gewoon goed naar haar grote zus en dan doet ze het na. Het is wel vervelend dat ze die appel niet uit haar schoen mag pakken (‘Nee, die is voor het paard’, zegt Bonkje – het paard? waar?), maar de volgende dag zit er plotseling een mandarijn in, die ze wél mag pakken. En mag opeten. Wat een feest! Oh, en kijk eens, Bonkje heeft de schoen omgekeerd en er komen ook nog een paar ronde minikoekjes uit, mjam! En onder de schoen ligt ook nog een pakje! Een pakje voor Bloem? Hoera, het is een boekje van Nijntje!
